توی تاکسی نشسته بودم و داشتم از جایی رد می شدم که یه شب همونجا خدا رو دیدم و ازش رو برگردوندم ولی فراموشش نکردم . . .

خدا رو شب سال تحویل توی خیابونای سرد و بی روح ِ تهران ِ بی در و پیکر دیدم . . .

خدا رو توی یه ماشین دیدم . ماشینی که نفهمیدم اون موقع شب ، یک ساعت قبل از تحویل سال ، توی خیابونی که مثل میدون جنگ شده بود چیکار داشت . . .

خدا رو در کنار پدری دیدم که کنار خیابون به « دینای کوچولو » که بی حال توی آغوشش افتاده بود، التماس می­کرد که چشماش رو باز کنه :

« دینا ، بابایی ، تو رو خدا چشمات رو باز کن . . . »

خدا رو تو چشمای بی­رمق دینا دیدم و صدای خدا رو شنیدم وقتی دینا گریه می­کرد . . .

و صدای خدا نشون­دهنده بازگشت توان ِ از دست­رفته دینا بود که می­گفت : من هستم . . .

خدا بود و من دیدمش . . .  ولی . .  .

صدای خواننده آهنگ تاکسی رو پر کرد :

« آی خدا دلگیرم ازت . . . !!! »

واقعاً خیلی دلم برا خدا می­سوزه ! توی این مشکلاتی که اطرافمون می­افته ، متهم شماره یک ، خداست . . .